foto's affiche promotietour gedicht Theo lied bureausecretaresses Jules spreekt
8 APRIL 2003
(uit de nieuwsbrief mei 2003)
Ria was here!
Eindelijk was het dan zover. Ria’s Café zocht de stem. Op het laatste moment werd de jury aangevuld. (bedankt Lilian en ook de andere juryleden) Met opbouwende kritiek (je was veel minder en je wordt er ook nog voor betaald) en adviezen over bijvoorbeeld danspasjes of de stem, lieten zij hun ware aard zien. In een behoorlijk tempo werden een aantal acts neergezet. De avond werd geopend door het ambulante team Groenlo. Zij hadden de plaatselijke rommelmarkt bezocht, want wat er allemaal op het podium kwam! Met veel fantasie (een net is een netwerk, hoe verzin je het) lieten zij zien wat voor vragen zij tegenkomen. De klusser, de politieman en zelfs het vrijheidsbeeld liepen over de catwalk. Een indrukwekkende act waar veel aandacht aan was besteed. Daarna was Henk van Driel aan de beurt. Met zijn onnavolgbare Rotterdamse accent las hij zijn speech voor. Niet te lang, precies goed. Dat hij zijn colletjes bij Zeeman haalt was een onverwachte mededeling. Hij introduceerde de volgende act, zijn buurman Jules D. Strak in zwart pak (jawel, krijtjes), de haren wat vettig en wel erg zwart, zijn bekende ‘streepje’ op de kin, al rokend en drinkend las hij twee gedichten voor. Natuurlijk geschreven voor De Lichtenvoorde. Jules D. zou Jules D. niet zijn als er niet overbodig commentaar werd geleverd. Gelukkig was de jury hier niet ontvankelijk voor. Maar wel een prachtige act.
Na de pauze werd het licht gedempt en klonk muziek van Era. De vrij-willigers van De Brink traden op als non. Met een brandende kaars in hun hand liepen (schreden) zij naar het podium. Hierna werd onder de bezielende leiding van dirigent Nico een swingend nummer ten gehore gebracht. En swingen deed het! Zelfs de non in de rolstoel deed mee. Nauwelijks van dit ‘geweld’ bekomen alweer de volgend act: The voice of the secretaresses. Onder de titel ‘effe’ zetten zij hun werk neer. Dat de microfoons niet gebruikt werden en dat de muur prettig, maar ondringbaar was, deerde niet. Het was gewoon een prima vertoning waarmee zij de zaal plat mee kregen. De twee volgende acts werden afgelast, dus had Ria voor een aardig alternatief gezorgd. De eerste foto’s van het skiën waren levensgroot op het scherm te zien, de kwaliteit liet wel wat te wensen over, maar goed. Na dit aardige interezzo was het de beurt aan Cees Buddingh. Deze schrijver en dichter sloot op zijn eigen volstrekt humorloze manier de avond af met een gedicht. In drie korte zinnen wist hij zowel de jury als de zaal stil te krijgen. Zelfs zijn schoeisel werd onderwerp van gesprek. Daarna misschien wel de ‘verrassing’ van de avond. Een optreden van Shakira. Blijkbaar ooit beloofd in een onbewaakt ogenblik. Niet volgens de tekst en af en toe wat te laag, maar daarom niet minder leuk. Een echte toegift.
Op zo’n avond moet er natuurlijk een winnaar zijn, de jury had het daar niet moeilijk mee. Na kort beraad kozen zij de vrijwilligers van De Brink en gezien de reacties in de zaal een terechte keuze. Zij kregen de hoofdprijs mee: een zilveren beeldje (RIA) van 20 cm hoog, gemaakt door Hermien te Dolle. Daarna veel bijpraten. Jules D. die nog een extra rondje gaf en een geslaagde avond. Ria is back in town. Op www.riascafe.tk kun je alle foto’s zien en teksten.
AMBULANT GROENLO MET DE MODESHOW
PATRICK ALS HENK
DE BRINK MET SISTERACT
DE BUREAUSECRETARESSES MET HET I-PACKLIED
EN NOG IEMAND DIE SHAKIRA DACHT TE IMITEREN